Red flags bij een man: de lijst met 13 signalen om serieus te nemen

Je zegt dat een opmerking je pijn heeft gedaan, en hij antwoordt “je bent te gevoelig”, “je overdrijft” of “het was maar een grapje”. Daardoor gaat het niet meer over wat hij deed, maar over het feit dat jij erover begint.

Als dat steeds gebeurt, heeft het een naam: gaslighting. Op den duur ga je twijfelen aan wat je hebt gezien en gehoord. Een man kan best niet meteen begrijpen waarom iets je heeft geraakt. Het verschil is dat hij luistert, in plaats van je te vragen je mond te houden.

Hij komt chagrijnig thuis, en jij past je aan: je loopt op eieren, je stelt uit wat je hem wilde vertellen, je wacht op ‘het goede moment’. Zo regel jij eigenlijk zijn humeur voor hem.

En zeg je er iets van, dan ben je ‘altijd aan het klagen’. Dat is een last die je alleen draagt, en die wordt op den duur zwaar.

De ene week is hij er, attent en lief. De week erna is hij afstandelijk en koel, zonder dat je weet waarom. Dus zoek je wat je verkeerd hebt gedaan... en meestal is dat niets. Hij is degene die voor die onrust zorgt, of hij het doorheeft of niet.

Zo'n cyclus zorgt voor wat angstige hechting heet: je voelt je opgelucht elke keer dat hij weer aardig wordt, en de rest van de tijd ben je op zoek naar zijn goedkeuring. Zit je er eenmaal in, dan kom je er moeilijk weer uit.

Of zijn excuses worden tegen jou gekeerd: “het spijt me dat je het zo opvat”, “sorry, maar jij had...”. Zo'n excuus is een beleefde manier om jou de schuld te geven. Een excuus dat klopt, klinkt als “ik had het mis, sorry”, zonder ‘maar’ erachter.

Hij zegt dat hij om je geeft, en hij zegt op het laatste moment af. Hij zegt dat je belangrijk voor hem bent, en hij verdwijnt als je hem nodig hebt. Hij zegt dat hij gaat veranderen, en er verandert niets. Kijk naar wat hij doet in plaats van naar wat hij zegt: woorden kosten niets, daden laten zien wat hij echt belangrijk vindt.

Je hebt hem duidelijk en rustig gezegd dat je iets niet wilde. Hij deed het toch, één keer of regelmatig, soms lachend (“doe niet zo moeilijk”). Een grens is geen suggestie. Iemand die er bewust overheen gaat, laat zien hoe weinig hij om jouw mening geeft.

Een lastige ex, dat overkomt iedereen. Maar als al zijn exen ‘instabiel’, ‘jaloers’ of ‘gestoord’ waren, dan is hij wat al die verhalen gemeen hebben. Iemand die voor zijn vorige relaties geen enkele verantwoordelijkheid neemt, gaat dat bij jou ook niet ineens doen.

Het begint met een opmerking over je kleren, een grapje over een van je vriendinnen, een vraag over met wie je gisteravond was. Elke keer dat je het laat gaan, gaat het een stapje verder. Het gaat zo geleidelijk dat je het pas achteraf doorhebt, op de dag dat je beseft hoe ver het is gegaan.

Iedereen is dol op hem: grappig, attent, behulpzaam. En thuis is hij kritisch en koud, of beslist hij alles. Dat verschil zegt iets simpels: hij weet zich te gedragen, en hij kiest ervoor dat bij jou niet te doen. Het is een van de ernstigste signalen van deze lijst.

Zijn wensen, zijn plannen, zijn buien, zijn behoeftes: alles draait om hem. Die van jou komen daarna, en als je dat zegt, ben je ‘egoïstisch’ of ‘nooit tevreden’. Met de tijd doe je steeds minder voor jezelf, en herken je jezelf steeds minder.

Elke keer dat je iets probeert aan te kaarten, eindigt het in een ruzie die hij wint, in een stilte die dagen duurt, of in een omkering waarbij jij je excuses aanbiedt voor iets wat je niet hebt gedaan. Dus ga je belangrijke gesprekken uit de weg en houd je alles voor jezelf. En hij weet van niets, omdat je hebt geleerd dat het geen zin heeft om het hem te vertellen.

In het begin lijkt het op lieve jaloezie: “ik had liever gehad dat je vanavond bij mij bleef”. Daarna komen de opmerkingen over je vriendinnen, de spanning elke keer dat je zonder hem uitgaat, het schuldgevoel dat hij je aanpraat. Een paar maanden later ga je minder uit, zie je de mensen van wie je houdt minder, en is hij zo ongeveer je enige gezelschap geworden.

Dit is de ernstigste red flag van de lijst, want zo sluipt controle een relatie binnen: eerst isoleren, de rest komt daarna.

Dit is misschien wel het meest veelzeggende signaal. Vroeger wist je wat je wilde en wat je waard was. Nu vraag je je steeds af of je ‘te’ dit of ‘niet genoeg’ dat bent, of je normaal reageert, of je overdrijft. Dat komt niet uit het niets: met de ene opmerking na de andere heeft hij je zelfvertrouwen aangevreten.